Moja wina!

Moja wina.

Wybacz mi Kulturo, bo zgrzeszyłam.

Moja wina…

I to bardzo wielka. Bo ja Kulturo, wstyd się przyznać, ale … mam w domu telewizor. Sprawny. I nawet nie mogę powiedzieć, że za stojak na paprotkę robi, albo służy jako zbiornik do pędzenia bimbru. Niestety, używam go zgodnie z zaleceniami producenta. Zasiadam w fotelu, wciskam taki mały czerwony guziczek na pilocie i oglądam.

Moja wina…

I jeszcze do tego, muszę wyznać, że oglądam z przyjemnością. I podoba mi się. Nie wszystko, ale jednak. A podoba mi się do tego stopnia, że czasami to ja nawet to nagrywam i oglądam jeszcze raz.

Moja wina…

Mam swoje ulubione programy. Na takim jednym, podobno babskim kanale sporo jest dobrych. Na przykład o książkach tam mówią. Albo o dobrych manierach. Seriale też lubię. Niektóre. „Czas honoru” oglądam namiętnie. Znasz? To o drugiej wojnie światowej. Takie tam wiesz rozumiesz; starcie dwóch wywiadów, wartka akcja i trup ściele się gęsto. No ale to taki czas był. Honoru. Jeszcze taki serial „Wojna i miłość” mi się podobał. Ten z kolei jest o dwudziestoleciu międzywojennym. Ale już nic nie mówię. Kajam się.

Moja wina…

Na usprawiedliwienie moich licznych grzechów nie mam nic. Może tylko to, że nie wszystko złe jest dziełem telewizji. Zrzucanie winy za wszystkie kataklizmy i bezsensy świata na telewizję i ludzi w niej pracujących jest sporym nadużyciem. Wszystko zależy od tego co i ile się ogląda.

W telewizji są szmiry nie warte taśmy, na której zostały nakręcone, ale są też perełki. Tych ostatnich oczywiście jest mniej, ale to jak wiesz, normalna proporcja. A gdyby wszystkie były dobre, wartościowe i że tak powiem perłowe, to kiedy ja bym książki czytała.

Z telewizją jest jak z Internetem. I jedno i drugie jest dla ludzi. Można, a nawet należy korzystać ze zdobyczy cywilizacji, ale trzeba to robić mądrze. Problem, który dotyczy wyboru i właściwego podejścia, daje się rozwiązać bardzo łatwo. Wystarczy wybrać z szerokiej oferty to, co nas interesuje i nie dać się zwariować. Oglądanie w czambuł wszystkiego może doprowadzić do umysłowej kastracji i co nie daj boże , uzależnienia. A tego byśmy nie chcieli, prawda?

Bardzo możliwe, też że to kwestia mody. Teraz treny jest nie mieć telepudła. Nie oglądać nic, bo telewizja kłamie. Chodzić na koncerty, do teatru i do kina, czytać, wzdychać i być ponad to. Ponad ten telewizyjny brud.

Czy nadal mam się kajać? W końcu gdyby nie telewizja nie widziałbym jak wyglądały pierwsze kroki człowieka na księżycu. Nie widziałabym koncertu Tiny Turner na warszawskim Torwarze. Obce byłyby mi krajobrazy dalekiej Brazylii i gorące rytmy karaibskiej muzyki.

Moja wina?

Trudno. Kultura masowa jest przecież dla mas. W związku z tym idę się „pohausić”. Bo zapomniałam się przyznać, że jeszcze Hausa lubię. Bardzo.