Fwd: Miszczu!

Subject:    Fwd: Miszczu!
Date:         Mon, 12 Dec 2010 20:20:42 +0200
From:        Grafomanka <muza_graf@allarte.pl>
To:            Mistrz <miszcz@allarte.pl>

Miszczu!

Świadoma tego z kim się zadaję, podjęłam wielce (nie)ryzykowne domniemanie, że jako mężczyzna i Miszcz jakby nie było, zorientowałeś się, że Muza jest babą. Ani lepszą ani gorszą od innych. Po prostu babą. Taką co to ma swoje „widzimisię”. Kaprysi i strzela fochy. Opcje są dwie; przywyknąć, albo starać się okiełznać.  Jeśli zdecydujesz się na drugą to mogę (ewentualnie i w drodze wyjątkowego wyjątku) zdradzić tajemnicę…

Jeśli sytuacja się powtórzy i Muza przepadnie na czas dłuższy, nieuzasadniony zwolnieniem lekarskim, w celu  jej okiełznania musisz sobie Miszczu drogi przygotować  krzesełko. Może być też taborecik, byleby stabilny. Mocno wieczorowa porą, najlepiej w czasie pełni staniesz sobie na przygotowanym rekwizycie, na jednej nóżce (lewej odsercowej) i teatralnym szeptem, coby na dobre delikwentki nie wystraszyć wypowiesz tajemne zaklęcie, które brzmi następująco;
- Taś–Taś Muzo! Przybywaj! Taś-Taś!

Jeśli skutek będzie żaden, względnie opłakany, możesz spróbować powtórzyć powyższą formułkę  z kici-kici i cip-cip.

Niemniej, równie dobrze możesz sobie od razu odpuścić czary mary i inne abrakadabry i po prostu wziąć się do ROBOTY!

Myśląc o Twojej tęsknocie za romansem literackim patrzyłam na biały puch za oknem, który miał w nosie polityczne przepychanki. Śnieg był na całej połaci. Padał na siostry, na braci. I na uśmiechnięte twarze chłopców z plakatów. Wyborczych.

I przypomniała mi się historia, którą niedawno czytałam. O miłości rzecz jasna. Takiej książkowej. I jak przestało na gatunek; tragicznej mimo, że spełnionej.
Był więc On, Ona i jak to się zwykle w powieściach kleci, pod nogami pałętały się jeszcze jakiś dzieci, i jakiś Trzeci. Była też Trzecia… Rzesza walcząca o przestrzeń życiową dla swojego narodu.

Ona.

Bardzo młoda, bardzo zdolna i bardzo ambitna pruska arystokratka, którą wojna zastała jako świeżo poślubioną mężatkę. Rzeczywistość pożycia w konfrontacji z czytanymi do poduszki romansami bardzo ją rozczarowała. Nic nie było takie jak opisywali wieszcze. I co? I nic. Charlotte, bo tak miała na imię owa rozczarowana, była kobietą honoru. Jak powiedziała „a” to nie spoczęła dopóki nie dobrnęła do końca alfabetu.
Potknęła się o „s” jak Sasza. I w tym momencie pojawił się.

On.

Przyjaciel sprzed wojny. Kiedyś muzyk, dziś duchem żołnierz wrogiej armii, a wychudzonym ciałem jeniec wojenny, przedstawiciel rasy podludzi zmuszany do niewolniczej pracy na włościach Charlotte. Wspomnienia ostatniego lata spędzonego z ukochana pozwalają przetrwać mu zimne syberyjskie noce.

Na przestrzeni życia bohaterów, ich romans był jedynie chwilą ekstazy. Epizodem, który jednakże głęboko wrył się w pamięć obojga i pozwalał przetrwać w najgorszych okresach. Oboje uwikłani w polityczno-społeczne układy, doskonale zdawali sobie sprawę, że to związek bez przyszłości. Wbrew wszystkiemu i wszystkim snuli jednak marzenia. Ten trzeci – mąż, stał się obowiązkiem. A dzieci? Twardo stąpały po ziemi. Romantyczną duszę babki odziedziczyły wnuki.

Tyle powieść. Czy taka, trudna miłość, którą miotają totalitarne systemy jest dostatecznie ekscytująca, żeby stać się przedmiotem literackich zachwytów?  I jeśli myślisz Miszczu, że to jedynie wymysł fantazji autorki, to musze cię rozczarować. W dużej mierze akcja opiera się o zapiski sporządzane przez jej babkę*.

A jak to się ma do rzeczywistości? No cóż … Sztuka, jak to już zdaje się kiedyś tam w zamierzchłej przeszłości naszej korespondencji ustaliliśmy, powinna być odzwierciedleniem życia. Ludzie nie mają czasu na romanse. A jeśli już, to starannie omijają tragedie. To o czym mają pisać współcześni? Co robić jeśli codzienność jest pozbawiona pierwiastka ekstazy?  Z braku lepszych motywów, za dramat robi zbyt słona zupa albo przypalony najnowszej generacji żelazkiem, mankiet od wyjściowej koszuli.

Dzisiejsza Julia ma w domu klimatyzację i nie chce jej się sterczeć na balkonie, a Beatrycze jeśli się snuje, to po meandrach sieci internetowej. Uwodzi słowem i łapie w wirtualną sieć uczuć. Ta magia literek wystukiwanych na klawiaturze, te emotki mające odzwierciedlać emocje.

A tak w ogóle to obie; i Julia i Beatrycze cierpią na chroniczny brak czasu z uwagi na ciągły zapiernicz na fejsie…

Mimo zawieruchy zaokiennej pozdrawiam gorąco. I kończę to bazgranie, bo  fejs wzywa;)
Grafomanka

* Catrin Collier,  „Ostatnie lato”.