Muzo: „Blue Monday” atakuje!

Subject:     Fwd:  Muzo: „Blue Monday” atakuje!
Date:         Mon, 17 Jan 2010 20:20:42 +0200
From:        Mistrz <miszcz@allarte.pl>
To:            Grafomanka <muza_graf@allarte.pl>

W glorii chwały swojej nieomylności amerykańscy naukowcy ogłosili, że dzisiejszy dzień (17 stycznia 2011 roku) jest najgorszym dniem w roku. To oczywiście nic osobistego – po prostu statystycznie rzecz ujmując, przedostatni poniedziałek stycznia jest najsmutniejszym dniem wśród pozostałych 365 dni. Amerykańska nauka nazwała ten dzień „Blue Monday”. Poniedziałek ten charakteryzuje się ludzką depresyjnością, nadwrażliwością na zło tego świata i w ogóle krzywa samobójstw skacze ponoć o kilka punktów w górę. I tak co roku. Na tę okazję proponuję „Rhapsody In Blue” Gershwina. Tak dla równowagi, żeby pokazać światu, że północnoamerykański kontynent dał mu jednak coś wartościowego. Jeśli nawet zupełnie niepraktycznego, to przynajmniej pięknego.

Jeśli się nad tym głębiej zastanowić, to nie czuję się dzisiaj jakoś szczególnie depresyjnie. Pomimo wszystkich okoliczności zachowuję pogodę ducha. Urok „niebieskiego poniedziałku” nie zawładnął moją duszą i nastrojem. Albo może, na przekór patologicznej dysfunkcji rzeczywistości, która objawia się na polu jej absolutnego braku możliwości bycia choć odrobinę barwniejszą, śmieję się. Śmieję się, bo wiem, że rzeczywistość jest w materii pesymizmu raczej słabo uposażona. Co innego sztuka. W dziedzinie pesymizmu, świat przedsięwzięć artystycznych jest po stokroć barwniejszy.

Chciałbym cię dzisiaj Muzo zaprosić w świat artystycznego samogwałtu emocjonalnego. W przestrzeń niczym nieskrępowanego depresyjnego onanizmu. Na początek oddaję głos najpiękniejszej ze sztuk  – muzyce. W rankingu najbardziej pesymistycznej piosenki wszech czasów (według mojego osobistego uznania) bezdyskusyjnie wygrywa Gary Jules i jego „Mad World” z pamiętnym wersem „The dreams in which I’m dying/ Are the best I’ve ever had”:

Jeżeli natomiast rozmawiamy o literaturze, to naprawdę trudno wyłonić zwycięzcę. Czytałem wiele książek, w których temat absolutnej egzystencjalnej rezygnacji jest tematem przewodnim. Tak to już jest – nie mam pojęcia dlaczego, ale tego typu czytelnicze samobiczowanie się jest popularną praktyką. Na smutne treści jest popyt i nie ma tutaj najmniejszych wątpliwości. Chyba podobnie jest z popytem na horrory, bo chociaż za nic na świecie nie chcielibyśmy się znaleźć w skórze bohatera tych książek, namiętnie podglądamy jego łzy. Smutku lub fizycznego bólu. W zależności od gatunku powieści.

Jeślibyś jednak Muzo nalegała, naciskała na mnie intensywnie i bez skrupułów, obstawiłbym, że w tych zawodach zwycięży Céline. I nie mam na myśli Céline Dion i jej żałośliwego zawodzenia pt. „My heart will go on” – bo nie o smutku melodramatycznym mówimy, ale o najgłębszych pokładach ludzkiego zwątpienia, do których, bez przemysłowych ilości antydepresantów, litu i prozacu, zapuszczać się nie podobna.  Moim zwycięzcą jest Louis-Ferdinand Céline autor „Podróży do kresu nocy”. Żeby nie być gołosłownym, cytat:

„Co do reszty, daremnie człowiek wytęża siły, potyka się, ześlizguje, spada z powrotem w alkohol, który konserwuje żywych i martwych, nie dochodzi do niczego. To jest dowiedzione. I od tylu wieków można widzieć, jak zwierzęta naszego gatunku rodzą się, trudzą i zdychają na naszych oczach i nie przytrafia się im nigdy nic nadzwyczajnego, tylko bez przerwy biorą się za dźwiganie tego samego bezsensownego brzemienia, z miejsca, gdzie je tyle innych zwierząt porzuciło. A przecież powinniśmy rozumieć, co się dzieje. Nieprzerwane fale niepotrzebnych istot ciągną z głębi wieków, żeby wciąż umierać na naszych oczach, a tymczasem człowiek czeka tu, spodziewa się czegoś… Niezdatny nawet do wyobrażenia sobie śmierci”.

A jeżeli to za mało, to jeszcze:

„Jeszcze gorsze jest to, że człowiek pyta siebie, skąd nazajutrz weźmie dość sił, żeby robić dalej to, co wczoraj i już tak od dawna, gdzie znajdzie siłę do tych głupich zabiegów, do tych tysięcznych projektów nie prowadzących do niczego, tych prób wyjścia z przygniatającej konieczności, usiłowań, które zawsze zawodzą, a wszystkie wiodą do tego, by się przekonać raz jeszcze, że losu przezwyciężyć nie można, że trzeba upaść z powrotem pod mur, co wieczór, pod grozą tego jutra, zawsze coraz niepewniejszego, coraz wstrętniejszego”.

No i na koniec oczywiście obraz. Niech będzie „The Blind Man’s Meal”, Pabla Picassa z 1903, a więc obraz należący do „błękitnego okresu” w twórczości malarza.

I tylko pytanie mi się nasuwa do Ciebie Muzo: dlaczego niebieski jest kolorem smutku? Przecież to jest kolor pogodnego nieba…

Zawsze oddany, kończący swój list nieostatni

Miszcz

P.S. I koniecznie uczyń zadość prośbie naszej wspólnej znajomej, Zołzy z pegeeru i wyślij esemesa wspomagającego ją w walce o tytuł blogerki 2010 roku:  treść: G00436 na numer 7122. Cena: coś tam z Vatem.

Foto: http://www.metmuseum.org/toah/works-of-art/50.188