Wyjątek potwierdza regułę

Ciągle mi się coś przytrafia. W zasadzie na każdej płaszczyźnie. I kiedy znajomi na moje pytanie: „co słychać?” – odpowiadają, że nuda, czy stara bieda – myślę, że rzecz tkwi w wychodzeniu. Nie tylko z domu, ale przede wszystkim do innych. Można się oddalić od natury, ale natura jest w nas i jednak ciągnie do stada. A kiedy już w nim jesteśmy, dzieją się „cuda wianki”. Przynajmniej u mnie tak jest.

Zawsze mam nadzieję, że świat mnie nie zdominuje, że jestem przygotowana na różne okoliczności i odporna na nieprzewidziane wypadki. Nie piszę listów na błyszczącym papierze i nie rozsypuję kolorowych papierków w celu czarowania. No – przepraszam, że nie jestem wystarczająco słodka. Grzecznie pojechałam w świat – szukać dziury w całym. Ocean obmywał mi stopy, a sól wyjątkowo wgryzała się w otwarte rany. Wiem, że miałam uważać na kobiety z wielkim apetytem na moje miejsce. Na potoki, bajora i kloaczne doły. Myślisz, że można skłonić czytelnika, żeby dostrzegł granicę, która przy wschodzie słońca tonie w odchodach, zamiast unosić się i cieszyć?! Przez moment mi współczujesz, siadasz obok i pijemy kawę. Wieczorem przychodzisz napić się piwa, śmiejemy się. Czytasz mi Factotum, a ona wjeżdża w rozległą dolinę. Przerywa zaporę i rano, zamiast seksu, pakujemy się w pośpiechu i jedziemy w góry. Niby jesteśmy dorośli, ale wzrost i słuszna waga o niczym nie świadczą.

Zaczynam na nowo odkrywać zdeterminowaną świadomość. I nic – zwyczajnie babeczka przepadła w błyskotkach, słodkich epitetach. Zanim mnie odnajdzie pokonując to, co jej po drodze zostawiałam, zanurzę się w moich kolejnych olśnieniach. A ona, jak już, trafi na mój ślad. Musi uważać na oczy, na DNA, głowę, paznokcie i kostki. Bo przecież nigdy nic nie wiadomo. Nie patrz na mnie z ukosa. Kobiety niszczą się nawzajem, więc jak mam żyć według przykazań?

Foto: autor Caleb O’Connor