Nie ma nas. Nie ma nas, nie jestem Ciebie pewny. Siedzę tyłem do wejścia, nie czekam na palący ból w plecach, chciałbym abyś weszła. Czasem zaglądasz do mojego pokoju, a wchodzi tu wiele osób, i nie znam twojego imienia, lecz zawsze Cię poznaję – po oczach? Nie, to nie to, nie dostrzegam głębi w twoim IP, w zasadzie to nie dostrzegam tej głębi w niczym, więc uznam, że wciąż nas nie ma. Kiedyś siadałaś w kącie, tworzyłaś kłębek nerwów – dzisiaj rozwijasz się prawidłowo, lecz wciąż z podkulonymi nogami na krześle. Wymieniamy się refleksjami, chcemy budować związki na refleksjach – to związki refleksyjne, lecz co stanowi ich fundament?

Czytaj dalej…

Chodź ze mną, pokażę Ci sprawiedliwość. Wiesz jak wygląda? Popatrz – wygląd jak ja, wygląda jak Ty, jak on, natomiast nie jak tamci, tamci też nie, a ci w ogóle na nią nie zasługują. Sprawiedliwość to miłość – każdy chce jej doznać, a jeśli zdradzisz – stworzysz nienawiść. Czy to sprawiedliwe? Czy bolesne? Nic nie jest w stanie narodzić się bez dwojga ludzi, chociaż dobro i zło są sierotami, to ona potrzebuje do życia rodziców, nie jest w stanie egzystować w samotności, opiera się na sądach, nie rozmyślaniach, gdybyś nigdy jej nie poznał, nie stworzyłbyś jej obrazu nawet w swoim umyśle.

Czytaj dalej…

To tylko słowa, mogę nimi czarować.

Twoja w tym głowa, burzyć i budować od nowa[1].

Milczenie jest złotem, mowa – magią. Magia nie wymaga od nas pokory, możemy wieść żywot czarnoksiężnika, wiedźmy, alchemika, baśniowego maga, szamana czy choćby zwykłego iluzjonisty. Zaklęcia rzucamy słowami: ogłaszamy pokój, wywołujemy wojny, dajemy wolność, skazujemy na śmierć, niszczymy i budujemy życie, tworzymy lub ukrywamy siebie, malujemy autoportret lub wstawiamy avatar.

Czytaj dalej…

Ciągle mi się coś przytrafia. W zasadzie na każdej płaszczyźnie. I kiedy znajomi na moje pytanie: „co słychać?” – odpowiadają, że nuda, czy stara bieda – myślę, że rzecz tkwi w wychodzeniu. Nie tylko z domu, ale przede wszystkim do innych. Można się oddalić od natury, ale natura jest w nas i jednak ciągnie do stada. A kiedy już w nim jesteśmy, dzieją się „cuda wianki”. Przynajmniej u mnie tak jest.

Czytaj dalej…

Subject:     Fwd:  Chu*u wy******laj!
Date:         Thu, 08 Mar 2011 20:20:42 +0200
From:        Mistrz <miszcz@allarte.pl>
To:            Grafomanka <muza_graf@allarte.pl>

O „kurwie”, wydawać by się mogło, powiedziano już wszystko. Od czasu słynnego wywiadu prof. Miodka na temat jej występowania w naturze (a przynajmniej w naturze Polaków), stała się niemal narodową świętością, sacrum, relikwią obnoszoną na ustach po całym świecie. I jak wiadomo: wara od świętości! „Świętości nie szargać, bo trza, żeby święte był” (Wyspiański „Wesele”). Mamy więc w polszczyźnie słownikową świętą krowę, która ma rację bytu i jest wyemancypowana.

Czytaj dalej…

Kochanie!

Dziękuję, że martwisz się o moje samopoczucie. Dziękuję również za listę książek i dwa kaktusy. Książki kupię już w poniedziałek. Kaktusy nie wiem kiedy wysadzę – nie mam ani ziemi, ani doniczek i chyba chęci. Wieje, więc wiesz: leżę w łóżku i staram się przetrwać zimę. Pewnie zastanawiasz się, co jadłam, co piłam? Ale to wszystko nie jest ważne. Jest taki autor, który swoimi nienagannymi manierami mógłby zawstydzić niejednego mężczyznę, no może oprócz Ciebie. A wiedzą muzyczną niejednego adepta tej sztuki.  Tutaj przepadasz z kretesem.  Kto dzisiaj pisze listy? No może oprócz nas. No, kto? Sztuka epistolarna wymiera, tak samo jak wieczne pióra, czy papier czerpany.  A on mi przysłał swoją książkę „Listy hipotetyczne”. Znasz Zygmunta Marka Piechockiego?

Czytaj dalej…

Nie wiem od czego zacząć. Początek nie wchodzi w grę, bo jest nudny i strasznie wolno się rozkręca. Może zatem ze środka w głąb kałuży skoczę, ale tak delikatnie, żeby nikogo nie pochlapać i nóg sobie nie obić. Nie mam imienia i nazwiska, choć nie jestem anonimowa. Jestem asystentką. To jest tak wymowna plakietka, jednobarwnych wręcz przedmiotów, że nie widzę sensu różnicowania ich poprzez nadawanie im nazw. Z resztą po pierwsze, kto by je spamiętał, po drugie, czy ktoś na polu rozróżnia koniczynki?

Czytaj dalej…

Leży przede mną „Nieznośna lekkość bytu”, a za kilka dni idę do teatru na spektakl „Kubuś i jego pan”. Byłam w minionym roku, ale przyjaciołom się nie odmawia, bo ze mną niby tak wesoło, tak przyjemnie, tak dobrze. A przecież uwielbiam Kunderę. I tak sobie myślę, że ze smutku się nie umiera. Nawet, jeżeli ten smutek drąży skałę. Dzień po dniu, dzień po dniu, mam wrażenie, że nigdy nie było inaczej. Kiedy leżę wieczorem i liczę puste łodzie, jakaś strona mnie odpływa. I niby już śpię, ale to wcale nie jest sen.

Czytaj dalej…

Subject:    Fwd: Miszczu!
Date:         Mon, 12 Dec 2010 20:20:42 +0200
From:        Grafomanka <muza_graf@allarte.pl>
To:            Mistrz <miszcz@allarte.pl>

Chwała Ameryce i wielkie dzięki za jej doskonałych naukowców! Skoro najgorszy dzień mamy za sobą, to teraz już może być tylko dobrze, potem lepiej i aż strach pisać, żeby nie zapeszyć ale najlepsze też przed nami. Swoją drogą, bardzo mnie zastanawia jak oni to wyliczyli. Użyli logarytmów, całek czy może twierdzenia Pitagorasa? I jakie dane podstawili w miejsce niewiadomych? Wiesz może Mistrzu?

Czytaj dalej…

Blogi nie kojarzą mi się z czymś pozytywnym. Zaznaczam to na początku, żeby nie było, że nie uprzedzałam. Ilekroć zdarzy mi się na jakiś natknąć, nie ma to nic wspólnego z typowym dziennikiem internetowym, na co miałaby wskazywać sama nazwa.

Czytaj dalej…